Garden in the Sun (KyuMin), 24 (NC)

posted on 20 Feb 2015 12:43 by teashop-inglenook in NC-mix
ฉากพิเศษ : Garden in the Sun, ตอนที่ 24 (ยอม)

 

 

          ความจริง...จากประตูห้องครัวไปจนถึงห้องนอน คุณผู้ชาย มันก็ใกล้นิดเดียวเท่านั้น  แต่ซองมินกลับรู้สึกว่ามันยาวไกลเหมือนเดินหลงอยู่ในเขาวงกต  อาจเป็นเพราะซองมินเวียนหัว  หรืออาจเป็นเพราะซองมินกำลังโดนจูบของ คุณผู้ชาย มอมเมาอยู่  ทุกสิ่งรอบตัวจึงดูพร่ามัวไปหมด

          รู้ตัวอีกที  ต้นเมเปิ้ลในสวนกลางบ้านก็แล่นเข้ามาในระยะสายตา  ใบเมเปิ้ลสีแดงดูไม่คุ้นตา  ซองมินไม่ค่อยได้ย่างกรายเข้ามาในสวนกลางบ้านแห่งนี้เท่าไหร่  ส่วนใหญ่เขาจะขลุกอยู่แต่ในสวนหลังบ้านมากกว่า  สีฟ้าละมุนของดอกบลูเบลล์กับสีแดงสดของใบเมเปิ้ลช่างดูขัดกัน  ไม่น่าเชื่อว่าต้นไม้สองต้นนี้จะอยู่ในอาณาบริเวณของบ้านหลังเดียวกัน

          คยูฮยอนวางร่างพ่อบ้านตัวเล็กลงบนฟูกที่นอน  กระดุมเสื้อทุกเม็ดถูกปลดออก  ชายหนุ่มไล่สายตามองเรือนร่างที่อยากตระกองกอดมานานเหลือเกิน  “คุณ...”  คยูฮยอนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ  พลางโน้มกายลงไปใกล้ตุ๊กตาญี่ปุ่น  “คุณ...เคยมาก่อนรึเปล่า”  เคย ในที่นี้หมายถึง เคย อะไร  ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงไม่ต้องอธิบายให้มากความ

          คำตอบจากพ่อบ้านหน้าตุ๊กตามีเพียงความเงียบ  ซึ่งความเงียบนั้นก็พอจะทำให้คยูฮยอนตีความได้  ยิ่งรู้อย่างนี้  หัวใจยิ่งเต้นแรง  คยูฮยอนเชื่อว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นแบบเขา  เขาดีใจที่ตัวเองกำลังจะได้เป็น คนแรก ของอีซองมิน  ร่างกายที่เขากำลังจะได้กอดจนถึงเช้า...ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนเลย

          “ผม...ขอพูดตรงๆเลยแล้วกันนะ”  อุ้งมืออุ่นวางทาบบนซีกแก้มร้อนฉ่า  ปลายนิ้วโป้งลากไล้ลงมายังมุมปากแดงฉ่ำ  “ผมไม่กล้าสัญญา...ว่าผมจะเบามือกับคุณ  เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าผมจะควบคุมตัวเองได้มากแค่ไหน”

          “......”  อีซองมินนอนฟังทุกคำพูดด้วยใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ  กลิ่นเหล้าจากตัวชายหนุ่มเหมือนจะทำให้ซองมินเมาตามไปด้วยอีกคน

          “แต่ผมกล้าสัญญาว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไปจนถึงเช้า  ผมจะจำทุกอย่างเกี่ยวกับคุณได้”  ริมฝีปากทั้งคู่แตะกันแผ่วเบาและผละออก  “ผมอยากมีอะไรกับคุณเพราะผมรักคุณ  ถึงผมจะไม่ได้ดื่ม  ผมก็ยังอยากมีอะไรกับคุณอยู่ดี...  แค่คุณคนเดียวเท่านั้นแหล่ะ  ที่ทำให้ผมเป็นได้ถึงขนาดนี้”  วาจาโผงผางและแววตาจริงจังคือสิ่งที่ตรึงซองมินไว้กับฟูกที่นอน  หนีไปไหนไม่ได้  และทันทีที่โจคยูฮยอนยึดครองริมฝีปากเขาไว้อีกครั้ง  พ่อบ้านตัวเล็กก็ยกแขนขึ้นตวัดกอดอีกฝ่ายแน่น  กายที่บดเบียดไม่ยอมห่าง  และมือที่เล้าโลมอย่างช่ำชองทำให้ซองมินเผลอหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ  บางครั้งก็เผลอแอ่นสะโพกเบียดอีกฝ่ายกลับไป  ตอนนี้ซองมินไม่รู้แล้วว่าหน้ากากตุ๊กตาของเขาหายไปไหน  มันคงจะแหลกละเอียดไปตั้งแต่วินาทีแรกที่โดนคยูฮยอนจูบแล้ว

          “ถ้าคุณยังน่ารักอยู่แบบนี้...”  ร่างสูงกระซิบเสียงกระเส่าขณะถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก  “ผมคงจะเบามือกับคุณไม่ได้แน่”

          ซึ่งทุกอย่าง...ก็เป็นอย่างที่โจคยูฮยอนพูดจริงๆ

          ลิ้นร้อนทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันแลกความหวาน  ต่างฝ่ายต่างทำความรู้จักร่างกายของกันและกัน  พ่อบ้านตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วยาวของคยูฮยอนไล่วนอยู่แถวตะขอกางเกงของเขา  ชายหนุ่มปลดมันออกพร้อมรูดซิปลง  ซองมินทำได้เพียงครางอู้อี้อยู่ในคอ  เพราะริมฝีปากยังโดนอีกฝ่ายประกบปิดไว้  ทันทีที่คยูฮยอนผละออก  ตุ๊กตาญี่ปุ่นก็เผยอปากหอบหายใจหนักหน่วง  ซองมินคิดว่าตัวเองจะขาดใจตายเสียแล้ว  ทว่า...กอบโกยอากาศเข้าปอดได้เพียงไม่นาน  ร่างเล็กก็ต้องเขม็งเกร็งอีกครั้ง  เมื่อคนด้านบนไล้ปลายนิ้วอยู่บนท้องน้อยของเขา  ก่อนจะสอดมือรุกล้ำเข้าไปในขอบชั้นในอย่างช้าๆ  คยูฮยอนใช้มืออีกข้างช้อนท้ายทอยซองมินขึ้นมาให้รับจูบจากเขา  สองมือที่ง่วนอยู่ด้านล่างก็เริ่มปรนเปรอความสุขให้พ่อบ้านตัวเล็ก

          ซองมินงอขาทั้งสองขึ้น  ปลายเท้าลากครูดอยู่บนผ้าปูที่นอน  ความเสียวซ่านแล่นขึ้นมาจากกลางตัวแล้ววิ่งพล่านไปทั่วร่าง  ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับซองมินมาก่อน  เขาจึงไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี  สุดท้าย...สัญชาตญาณก็สั่งให้ซองมินยกแขนขึ้นตวัดไว้รอบคอคยูฮยอน  และกระดกเอวขึ้นตอบสนองอุ้งมือของชายหนุ่ม

          คยูฮยอนผละออก  ตาคมปรือมองร่างตรงหน้าด้วยความพอใจ  ที่พึ่งเดียวของซองมินในตอนนี้คือเขา  เขาเป็นคนเดียวที่จะทำให้ซองมินพ้นจากความทรมานนี้ได้  ความแข็งขืนที่ต้านมือคยูฮยอนอยู่...คือสิ่งที่ฟ้องว่าซองมินต้องการเขามากขนาดไหน  ยิ่งได้เห็นใบหน้าตุ๊กตาแดงก่ำลามไปถึงหู  คยูฮยอนยิ่งอยากทำให้ซอง
มินเป็นของเขาเร็วๆ  และยิ่งคิดว่าคนตรงหน้าไม่เคยผ่านมือชายหรือหญิงใดมาก่อน  หัวใจคยูฮยอนก็ยิ่งเต้นแรง

          ชายหนุ่มถอยร่นไปเล็กน้อย  เพื่อดึงกางเกงขายาวและชั้นในออกจากเรียวขาขาว  เจ้าของร่างรีบหดขาเมื่อไอเย็นลอยมาแตะผิวหนัง  เขาไม่นึกว่า คุณผู้ชาย จะดึงปราการด่านสุดท้ายออกไปจากร่างเขาง่ายๆแบบนี้

          โจคยูฮยอนจัดการกับกางเกงขายาวของตัวเองบ้าง  วินาทีที่ซองมินเผลอปรือตาขึ้นมา  เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ  เพราะสภาพร่างเปลือยเปล่าของ คุณผู้ชาย กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้า  ทุกอย่างดำเนินมาไกลเกินจะถอยกลับแล้ว  ความรุ่มร้อนที่แล่นอยู่ในกายทำให้ซองมินลืมทุกคำถามที่เคยถามตัวเอง

          ชายหนุ่มคลานกลับขึ้นมา  โดยไม่รอช้า  ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงต่ำ  โพรงปากร้อนตรงเข้าครอบครองความต้องการทั้งหมดของอีซองมิน  ลมหายใจและร่างทั้งร่างกระตุกวูบ  เสียงครางหวานเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปาก  ทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอส่งเสียงน่าอายออกไป  พ่อบ้านตัวเล็กก็รีบกัดนิ้วตัวเองไว้

          ทำไมโจคยูฮยอนถึงทำให้เขาจะเป็นบ้าได้ขนาดนี้

          ซองมินรู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย

          คยูฮยอนเหลือบตามองใบหน้าเหยเกของพ่อบ้านหน้าตุ๊กตา  เห็นซองมินกัดนิ้วแบบนั้นแล้วก็ไม่พอใจ  เขาไม่เข้าใจว่าซองมินจะทนกลั้นอารมณ์ไว้ทำไม  ในเมื่อสิ่งที่คยูฮยอนกำลังทำ...คือการพยายามปลดปล่อยซองมิน

          ชายหนุ่มผละปากออก  พร้อมเคลื่อนกายขึ้นไปเล็กน้อย  เพื่อมองหน้าอีซองมินชัดๆ  “นี่คุณ...”  เขาพูดพลางดึงนิ้วเรียวออกจากคมฟันของคนตัวเล็ก  “อย่ากัดนิ้วแบบนี้”  เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกพลางลูบรอยแดงบนนิ้วซองมินเบาๆ  “ถ้าคุณยังกัดต่อไป  คุณต้องได้แผลแน่”

          อีซองมินอยากจะมุดหน้าเข้าใต้หมอนเมื่อโจคยูฮยอนมองเขาแล้วกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์  ความกระด