Seven O'Clock (KyuMin), Part 5 (NC)

posted on 31 May 2014 18:19 by teashop-inglenook in NC-mix
 

Seven O’Clock  (ฉากพิเศษ : Part 5) 

 

          ผู้ชายตัวเล็กวาดแขนโอบรอบบ่าผม  ลิ้นร้อนฉ่ากวาดต้อนสติออกไปจากตัวผม  เขาทำให้ผมหมดความอดทน  เขาทำให้ผมไม่อยากยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป  นานแล้วที่ผมไม่ได้เป็นแบบนี้  ครั้งล่าสุดที่ผมโดนจูบจนควบคุมตัวเองไม่ได้...มันก็หลายปีมาแล้ว

          ผมไล่ต้อนเขาบ้าง  ผมดันร่างเล็กไปชิดหน้าต่าง  แผ่นอกและหน้าท้องเราแนบชิดกัน  คุณซองมินผละออกจากริมฝีปากผม  เขาปรือตาขึ้น  เงาสะท้อนของผมฉายชัดในตาเขา  ฟ้ามืดลงทุกขณะ  แต่ผมยังเห็นทุกรายละเอียดของเขาชัดเจน  มีความรู้สึกหนึ่งลอยกรุ่นอยู่ในใจผม  มันคือความรู้สึกที่ผมไม่อยากเปิดรับ  และไม่อยากยอมรับ

          “คุณ...ตัวอุ่นจัง”  เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกผม  สิ้นพยางค์สุดท้าย  คุณซองมินก็กดหน้าลงใต้คางผม  ริมฝีปากนุ่มๆกดจูบลงมาตามแนวลำคอ  จนไปหยุดอยู่ที่แอ่งชีพจร  ผมพยายามกัดฟันเพื่อข่มอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านเอาไว้  แต่คนตรงหน้าคงอยากจะไล่ต้อนผมไปให้ถึงที่สุด  เขาคลายอ้อมแขนออกจากรอบบ่าผม  และเคลื่อนมือลงต่ำ  ผมไม่รู้ว่าเขาเคลื่อนมือไปที่ไหน  แต่มารู้ตัวอีกที  เขาก็เลิกชายเสื้อยืดของผมขึ้น  และดึงมันออกจากร่างผมในที่สุด

          ผมจะหยุดคุณซองมินไว้ก็ได้  ผมรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้...อาจเป็นเรื่องที่ผิด  แต่เสียงหนึ่งในใจผมกำลังร้องขอไม่ให้เขาหยุด  ผมจึงปล่อยให้คุณซองมินทำทุกอย่างที่เขาต้องการ

          เขาถอดแว่นตากรอบดำของผมออก  และวางมันลงบนโต๊ะข้างๆ

          ผมตามใจเขาอีกแล้วสินะ

          เขาทาบมือลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของผม  ปลายนิ้วชี้กดลงเบาๆตรงตำแหน่งของหัวใจ  เขาคลี่ยิ้มบางๆให้ผม  “ใจเต้นแรงจังเลยนะ”

          สิ่งที่คุณซองมินกำลังทำอยู่...คือการยั่วยวนผม  แต่รอยยิ้มนั่นกลับดูเศร้า  มันทั้งหวานทั้งหม่นเหมือนท้องฟ้าก่อนพระอาทิตย์ตกดิน  เขาไล้ปลายนิ้วลงมาที่หน้าท้องผม  และเงยหน้าขึ้น  ตาสีนิลมองผม  ตาคู่นั้นดึงผมเข้าไปใกล้เขา  ริมฝีปากเราทาบทับกันอีกครั้ง

          ผมกอดเขาไว้  จู่ๆก็รู้สึกอยากขังคุณซองมินไว้ในอ้อมแขนตัวเองนานๆ  สายตาที่มองมา...มันเหมือนเขากำลังขอความช่วยเหลือจากผม  เขาดูเปราะบาง... เปราะบางยิ่งกว่าตอนเขาไม่สบายเสียอีก

          สองมือของเขาขยับยุกยิกอยู่ที่ขอบกางเกงยีนส์ของผม  ตะขอถูกปลดออก  ซิปถูกรูดลง  ความร้อนวิ่งวนอยู่ตรงท้องน้อย  คุณซองมินทำผมปั่นป่วน  ในขณะที่ผมทำอะไรเขาไม่ได้เลย 

          เผลอแป๊บเดียวร่างเล็กก็ดันผมไปที่เตียง  ผมทรุดตัวลงนั่งทั้งที่ริมฝีปากเรายังเชื่อมติดกันอยู่  ผมคิดว่าผมจะไม่ยอมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว  ผมคว้าเอวคุณซองมินไว้  และผลักร่างนั้นให้นอนราบไปบนฟูกที่นอน  สองมือไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนร่างเขา  ความจริงแล้วเสื้อตัวนี้เป็นของผมเอง  ผมให้คุณซองมินยืมใส่ตั้งแต่เมื่อเช้า

          ผมผละจากริมฝีปากของเขา  ความมืดในห้องไม่อาจซ่อนแววตาคนตรงหน้าได้  ดวงตาเยิ้มปรือมองผม  ริมฝีปากเผยอหายใจ  เมื่อปลดกระดุมออกหมดทุกเม็ด  ผมก็ไล่พรมจูบบนผิวกายเขาบ้าง  เริ่มจากเรียวคาง  แนวลำคอ  แอ่งชีพจร  แผ่นอก  จนมาถึงหน้าท้อง  ผมขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มตรงนั้น  เจ้าของร่างกระตุกวูบ  สองมือจิกไหล่ผมแน่น

          ผมยึดขอบกางเกงของเขาไว้  ดึงมันลงเบาๆ  เสียงผ้าเสียดสีผิวกายทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ  เพียงไม่นานกางเกงขายาวก็หลุดออกจากปลายเท้าของเขา  ผมไล่ตามองความงดงามตรงหน้า

          ผมไม่ใช่คนอ่อนประสบการณ์ในเรื่องแบบนี้  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของผม  ผมเคยนอนกับผู้หญิงมาแล้ว  เธอคือแฟนคนที่สองของผม  ในตอนนั้น  ทุกอย่างดูแปลกใหม่ไปหมด  และด้วยความที่มันแปลกใหม่นี้เอง  ผมจึงไม่มีสติมากพอจะจดจำอะไรสักอย่าง  สมาธิผมจดจ่ออยู่กับการไต่ขึ้นไปยังจุดสูงสุด  ผมจำไม่ได้ว่าสีหน้าเธอเป็นยังไง  จำไม่ได้ว่าเธอร้องเรียกชื่อผมเสียงดังรึเปล่า  ผมจำได้แค่ว่า...ผมรู้สึกดีที่ได้ปลดปล่อย  มีเพียงเท่านั้นจริงๆ

          แต่กับผู้ชายชื่ออีซองมินคนนี้  ความตื่นเต้นที่ผมกำลังรู้สึกอยู่...ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่อีกต่อไป

          สิ่งที่แปลกใหม่สำหรับผม  คือความรู้สึกที่มันตื้ออยู่ในอก  ความรู้สึกอยากปกป้องเขา  ไม่อยากให้แววตาของเขาหม่นเศร้าไปมากกว่านี้  ไม่เป็นไรเลยหากสุดท้ายแล้วบทรักครั้งนี้จะล้มไม่เป็นท่า  ขอเพียงแค่คุณซองมินเลิกยิ้มเศร้าให้ผมเห็นก็พอแล้ว  ถ้าเขาจะยิ้ม  ผมอยากให้มันเป็นรอยยิ้มที่สดใส  เหมือนกับรอยยิ้มที่ผมเห็นเวลาเขาเล่นกับลูกหมา

          ผมขยับตัวขึ้นมา  ก้มลงจุมพิตหน้าผากเขาเบาๆ  ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว  มีเพียงแสงจากเสาไฟฟ้าที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา  ชั่ววูบหนึ่ง  สายตาเราประสานกัน

          “ผมน่ะ...”  เสียงแหบพร่าเอ่ย  อุ้งมือทั้งสองประกบแก้มผมไว้  เขาปาดเหงื่อออกจากโหนกแก้มผมเบาๆ  “ถ้าผมเปิดประตูออกจากห้องนี้ไป  ผมไม่รู้จริงๆว่าหลังประตูบานนั้น...มีอะไรรอผมอยู่”  ปลายนิ้วโป้งไล้วนอยู่บนกลีบปากล่างของผม  “และผมก็ไม่อยากรู้ด้วย”  ประโยคสุดท้ายกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบ  เขาหลับตาลง  และลืมตาขึ้นอีกครั้ง...พร้อมกับน้ำใสที่รินจากหางตา

          มีเพียงหยดเดียวเท่านั้น

          ก่อนที่ผมจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เขา  เจ้าตัวก็ยันกายขึ้นเสียก่อน  มือทั้งสองข้างผลักผมให้นั่งพิงกำแพง  แล้วร่างเปลือยเปล่าก็ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักผม

          “อย่าลืมที่ผมบอกคุณนะ  ช่วยจำผมที่เป็น ผม คนนี้ไว้ด้วย”  เจ้าของคำพูดโน้มใบหน้าเข้ามาจูบผม  ลิ้นร้อนกำลังไล่เล็มกลีบปากผม  ผมไล้มือไปตามผิวกายเรียบลื่น  ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งต้องการ  สะโพกมนกดทับลงบนแกนกลางของความต้องการทั้งหมด  เขาผละริมฝีปากออก  เลื่อนหน้าเข้ามากระซิบข้างหูผม  “ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ผมเจ็บหรอกนะ”

          ผมพยายามกัดปากข่มเสียงคราง  เมื่อมือนุ่มๆนั้นคว้าความเป็นชายของผมเอาไว้  ผมรู้ว่านี่ก็คงไม่ใช่ครั้งแรกของเขาเช่นกัน  ปลายนิ้วโป้งหยอกล้อกับส่วนปลาย  ทำเอาท้องผมมวนไปหมดแล้ว

          ภาพในหัวเริ่มกลายเป็นสีขาวโพลนเมื่อเขากดสะโพกลงมา  ตัวตนของผมกลืนหายเข้าไปในความอ่อนนุ่มของร่างบนตัก  เสียงครางแผ่วดังอยู่ข้างหู  เสียงสั่นๆนั่นยิ่งทำให้ผมเตลิด  เขาวาดแขนโอบบ่าผมไว้  และซุกหน้าลงบนนั้น

          เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นลงไปถึงปลายเท้า  เมื่อคุณซองมินเริ่มขยับตัว  ฝ่ามือผมลากไล้ไปตามแผ่นหลังชื้นเหงื่อของเขา  ผมลืมตาขึ้น  มองร่างในอ้อมแขน  ไม่อยากเชื่อว่าคนที่กำลังปรนเปรอความสุขให้ผมจะเป็นเขาจริงๆ  ผมใช้สองมือประคองใบหน้าหวานไว้  ตอนนี้ผมอยากมองเขาให้เต็มตา  อยากเห็นความสุขบนใบหน้าของเขา  ไม่อยากเห็นรอยยิ้มเศร้าๆแบบเมื่อกี๊แล้ว

          แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำและชุ่มเหงื่อ  ดวงตาหยาดเยิ้มไปด้วยความต้องการแบบเดียวกับผม  ริมฝีปากได้รูปกำลังหอบหายใจเคล้าเสียงคราง  ตลอดเวลาที่เขาขยับโยกอยู่บนตัวผม  คุณซองมินไม่ร้องเรียกชื่อผมเลย

          ผมผิดมั้ย...ที่อยากได้ยินชื่อตัวเองออกจากปากเขาบ้าง

          ผมอยากได้ยินคำว่า คยูฮยอน

          ผมสวนสะโพกกลับไป  เมื่อความต้องการถูกสุมไฟให้แรงขึ้น  เราตระกองกอดกัน  เฝ้าฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน  ยิ่งใกล้ถึงปลายทางเท่าไหร่  เขาก็ยิ่งกอดผมแน่นขึ้นเท่านั้น

          คมเล็บจิกลงบนแผ่นหลังของผมเมื่อทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด  ร่างบนตักกระตุกวูบ  สัมผัสอุ่นๆอาบรดหน้าท้องผม  ผมเองก็โดนคลื่นความสุขซัดไปจนถึงฝั่งเช่นกัน  ผมทิ้งตราประทับไว้ในร่างกายของเขาแล้ว

          เรากอดก่ายกันอยู่ท่าเดิม  ไม่ผละจากกัน

          เราพากันโผบินขึ้นไปบนฟ้า  แต่เรามีความสุขอยู่บนนั้นตลอดไปไม่ได้  สุดท้ายเราจึงดิ่งลงมาพร้อมๆกัน  เบื้องล่างนั้น...โลกแห่งความจริงรอเราอยู่

          ก่อนเท้าจะแตะพื้น  ผมอยากเกี่ยวกับความสุขห้วงสุดท้ายเอาไว้  ผมจึงกอดเขา  ลูบหลังเขาเบาๆ  ไม่ว่าคุณซองมินกำลังกลัวอะไรอยู่  ผมแค่อยากให้เขารู้...ว่าเขาไม่ได้กลัวสิ่งนั้นคนเดียว  เพราะผมก็กำลังกลัวเหมือนกัน

          ผมเบนสายตาไปที่ประตูห้อง

          หากคุณซองมินเดินออกจากห้องนี้ไป  ผมจะได้เจอเขาอีกมั้ย

          และครั้งต่อไปที่เราเจอกัน  เขาจะยังเป็นคุณซองมินคนเดิมอยู่รึเปล่า

 
 
 
 
 
 
อ่านต่อในเด็กดี  >> Seven O'Clock (KyuMin), Part 5
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet