ดินสอสี (KyuMin), 34 (NC)

posted on 18 Mar 2014 21:56 by teashop-inglenook in NC-mix
 
 
 
 

ฉากพิเศษ  :  ดินสอสี  ตอนที่  34


          แสงจันทร์สีขาวจางสาดเข้ามาทางหน้าต่าง  อาบร่างขาวนวลที่ไร้อาภรณ์ห่มคลุม  สองแก้มอิ่มขึ้นสีแดงเรื่อ  ดวงตาเยิ้มปรือมองผม  ความร้อนที่ปะทุอยู่ในกายสั่งให้ผมโน้มใบหน้าลงไป  ทิ้งตราประทับสีกลีบกุหลาบไว้บนผิวกายของคนตรงหน้า  เจ้าของร่างดิ้นเร่า  ใบหน้าเชิดรั้น  ริมฝีปากเผยอหอบหายใจเคล้าเสียงครางแผ่ว  ท้องน้อยสั่นระริกเมื่อผมกดริมฝีปากลงไปหนักๆ  ขาทั้งสองงอขึ้นด้วยแขนของผม  ผมจูบเขาที่หัวเข่าด้านซ้าย  ไล่ลงไปยังขาอ่อนด้านใน  เจ้าของร่างเกร็งจนรู้สึกได้

          “ไม่ต้องกลัว  ไม่ต้องเกร็ง  ไม่ต้องคิดอะไรแล้วครับ”

          ผมฝังความต้องการทั้งหมดเข้าไปในตัวเขา

          “ตอนนี้... คิดถึงแค่ผม... คนเดียวก็พอ...”

          คลื่นความสุขโถมใส่ผมตั้งแต่วินาทีนั้น  ผมเองก็อยากวางทุกอย่างทิ้งไว้เหมือนกัน  อยากลืมว่าพรุ่งนี้มีอะไรรออยู่  อยากรับรู้แค่เพียงตัวตนของครูซองมินในอ้อมกอดของผม

          หากพรุ่งนี้เขาต้อง ออกเดินทาง ไกล  ผมก็ขอตักตวงความสุขเอาไว้  ก่อนเราจะห่างกันอีกครั้ง

          “ครูซองมิน...”  ผมประคองใบหน้าเขาให้หันกลับมา  “มองผม”

          ตาคู่หวานปรือขึ้น  หน้าผากและใต้ตามีเหงื่อผุดซึม

          “คนที่กำลังกอดครูอยู่ตอนนี้... คือผม...”

          เขากัดริมฝีปาก  ราวกับพยายามข่มความรู้สึกใดก็ตามที่กำลังจะทะลักล้นออกมา

          “ที่นี่คือที่ของเรา  ที่นี่ไม่มีใครนอกจากผมกับครู”

          ครูซองมินตวัดสองแขนขึ้นโอบบ่าผม  เขารั้งตัวผมลงไป  ให้เราได้แลกสัมผัสหวานและลมหายใจกันอีกครั้ง  เขายันกายขึ้นจากฟูก  และทำในสิ่งที่ผมไม่เคยคาดฝันมาก่อน

          ร่างทั้งร่างขยับขึ้นมาอยู่บนตักผม  สองมือยึดเนินบ่าผมไว้  แล้วเรือนร่างงดงามก็ขยับโยกเป็นจังหวะเนิบช้า  ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ผมลืมทุกอย่างจนหมดสมอง  กระแสความสุขวิ่งพล่านไปทั่ว

          แสงจันทร์สีขาวจางทำให้เงาของเราทั้งคู่ตกกระทบลงบนกองผ้าห่มยับยู่ยี่  ผมไม่กล้าหลับตาแม้เพียงวินาทีเดียว  ภาพตรงหน้างดงามเกินไป  ผมมองใบหน้าแดงซ่านของเขา  มองริมฝีปากที่ขยับเป็นชื่อผมเคล้าเสียงคราง  มองหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น  มองแผ่นอก  มองหน้าท้อง  มองร่างทั้งร่างที่กำลังปรนเปรอความสุขให้ผม  มันมากมายจนผมอยากอยู่แบบนี้นานๆ  อยากกอดเขา  และบอกรักเขาทั้งคืน

          ร่างเล็กกระตุกเกร็งและฝังหน้าลงในซอกคอผม  คลื่นความสุขซัดเราเข้าฝั่งแทบจะพร้อมๆกัน  ทุกหยาดหยดทำให้ผมได้แสดงความเป็นเจ้าของในตัวครูซองมินอีกครั้ง

 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet