ดินสอสี (KyuMin), 30 (NC)

posted on 03 Feb 2014 21:23 by teashop-inglenook in NC-mix
 

ดินสอสี  :  ฉากพิเศษ  ตอนที่  30 

 

          ลมหายใจ

          ไออุ่น

          และเลือดเนื้อที่อยู่ในอ้อมแขนผม

          ...คือความจริง

 

          ความสวยงามตรงหน้าทำให้ผมยินดีวางความกังวลทุกอย่างทิ้งไว้  เสียงลมหายใจของครูซองมิน  ทำให้ทุกประสาทสัมผัสในร่างกายผมตื่นตัว

          ทุกอย่างเริ่มจากจูบเพียงจูบเดียวเท่านั้น  ริมฝีปากเราแตะกันเบาๆใต้ไออุ่นจากฝักบัว  แต่ยิ่งเราสัมผัสกัน  เชื้อเพลิงที่กรุ่นอยู่ในกายก็ยิ่งลุกโชน  สัมผัสอ่อนนุ่มที่ฝ่ามือผมสัมผัสได้  ทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นหลายครั้ง  เพราะบางทีผมก็ไม่อยากเชื่อ...ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ความฝัน

          รู้ตัวอีกที  ผมก็ประคองร่างคุณครูตัวเล็กลงบนฟูกที่นอน  นิ้วเรียวของเขาลากไล้จากหน้าผากของผม  ลงมาตามสันจมูก  และสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ริมฝีปาก  กลิ่นลาเวนเดอร์อ่อนๆที่ติดอยู่บนผิวกายเขา  ทำให้ใจผมยิ่งเตลิดหนัก

          “คยูฮยอน...”  อีกเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น  ริมฝีปากของผมก็ได้จะครอบครองริมฝีปากของเขา  แต่ครูซองมินก็เรียกชื่อผมซะก่อน

          แทบไม่มีแสงใดลอดผ่านเข้ามาในห้องเลย  แต่ผมก็ยังเห็นนัยน์ตาของครูซองมินชัดเจน  ความมืดที่ล้อมเราไว้ทำให้ผมมองเห็นอะไรชัดขึ้น  มันแปลก... แต่ผมก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

          แก้มทั้งสองข้างของผมอยู่ในอุ้งมือของเขา  ริมฝีปากครูซองมินค่อยๆขยับเป็นคำพูด  “จะรังเกียจกันมั้ย  ถ้าครูจะบอกว่า...  คยูฮยอน...  ไม่ใช่คนแรกของครู...”

          “......”

          “ครูไม่รู้ว่าคยูฮยอนคาดหวังอะไรบ้าง...”

          “ผมไม่ได้คาดหวังอะไรครับ”  ผมแทรกขึ้นก่อนจะคว้ามือครูซองมินมาจุมพิตเบาๆบนข้อนิ้ว  “ตอนนี้... ในหัวผม  ไม่มีคำว่าอนาคตอยู่เลย  เพราะฉะนั้นผมก็เลยไม่ได้คาดหวังอะไรครับ”

          สิ่งที่ผมได้รับเป็นคำตอบจากครูซองมินคือรอยยิ้ม  เขาไล้ฝ่ามือไปยังท้ายทอยของผม  นวดเฟ้นเบาๆก่อนจะกดมันให้โน้มลงมา  ให้ริ้วลมหายใจของเราผสานเป็นลมหายใจเดียวกัน

          ลิ้นอุ่นตวัดหยอกล้อผม  สัมผัสที่ไม่คุ้นชินทำให้ผมแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

          “ค...คยูฮยอน...”

          เสียงเขาแทบขาดห้วง  วินาทีที่ร่างกายเราหลอมรวมกัน

          “เจ็บ...มั้ยครับ”

          “ม...ไม่เป็นไร”

          “ครูซองมิน...”

          “ไม่เป็นไร...จริงๆ...”  เจ้าของร่างกายอ่อนนุ่มพูดเจือเสียงหอบหายใจ  มือไม้ปัดป่ายไปทั่วฟูกที่นอนราวกับหาที่พึ่ง

          ผมคว้าแขนอ่อนปวกเปียกของครูมาคล้องไว้รอบคอผม  “กอดผมไว้นะ”  นั่นคือเสียงกระซิบประโยคสุดท้ายที่ผมบอกเขา  ก่อนทุกอย่างจะเริ่มขึ้น  ผมปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไป  ความสุขซัดสาดเข้ามาทีละน้อย  หัวใจรัวถี่จนเหมือนจะหลุดออกจากขั้ว

          ร่างกายที่ตอดรัดตัวตนของผมไว้...  มันทั้งร้อน  ทั้งอ่อนนุ่ม  มันทำให้ผมลืมทุกสิ่ง  ทำให้ห้วงความคิดผมกลายเป็นสีขาวโพลน  มันรู้สึกดีจนต้องคำรามอยู่ในคอ

          คมเล็บจิกลงบนเนินไหล่ของผม  แต่ผมไม่รู้สึกเจ็บเลย  ผมยันกายขึ้นเล็กน้อย  หยดเหงื่อใสร่วงจากปลายจมูกผม  หล่นลงบนหน้าท้องขาวเนียนของคนตรงหน้า  เจ้าของใบหน้าแดงซ่านร้องเรียกชื่อผม  ชื่อ คยูฮยอน เคล้าอยู่ในเสียงลมหายใจหอบถี่  เรือนกายของเขาบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่ผมเป็นผู้มอบให้

          ผมใช้แขนขวาช้อนเอวคุณครูตัวเล็กขึ้นมา  แขนซ้ายยันฟูกที่นอนไว้  แผ่นอกเราแนบชิดกันอีกครั้ง

          เมื่อทุกอย่างใกล้ดำเนินมาถึงจุดจบ  ครูซองมินก็ยิ่งโอบรัดผมแน่น  เสียงเรียกชื่อ คยูฮยอน ดังอยู่ข้างหูผม  เหมือนกับคำๆนี้เป็นคำเดียวที่เขานึกออก

          ร่างในอ้อมแขนผมกระตุกวูบเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง  ใบหน้าร้อนฉ่าซบลงบนไหล่ผม  พร้อมๆกันกับที่ผมปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในตัวเขา

          เราตวัดกอดกันอยู่อย่างนั้น  เฝ้าฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน  เฝ้าฟังเสียงหัวใจที่สะท้อนก้องไปมา  แผ่นอกของครูซองมินยังคงไหวกระเพื่อม  ผมค่อยๆวางร่างคุณครูตัวเล็กให้นอนราบไปกับฟูกอีกครั้ง

          “ครูซองมิน”

          “อือ...”  ใบหน้าชุ่มเหงื่อนอนหลับตา  ส่งเสียงตอบอู้อี้

          ผมใช้ข้อนิ้วเกลี่ยผมหน้าม้าของเขา  ปอยผมเปียกชุ่มเคลือบติดหน้าผาก  ผมเรียกให้ตายยังไง  ครูซองมินก็คงไม่ยอมลุกจากเตียงแล้ว

          ผมเอื้อมมือหยิบชุดคลุมอาบน้ำที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า  “ครูซองมิน  ใส่เสื้อก่อนนะ”

          “ม...ไม่ต้องหรอก”

          “นอนแก้ผ้าแบบนี้เดี๋ยวไม่สบายเอานะครับ”  ผมพูดกลั้วเสียงหัวเราะ

          “อือ  ช่างมันเถอะ  ผ้าห่มก็พอแล้ว”  เขาตอบเสียงงัวเงีย  พลางพยายามจะตะแคงกายเข้าหากำแพง  แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน  ครูซองมินก็นิ่วหน้า  ผมพอจะรู้ว่าเขานิ่วหน้าเพราะอะไร

          ผมเห็นภาพนั้นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

          “มีอะไรคลุมตัวไว้หน่อยเถอะครับ  แค่ผ้าห่มมันไม่พอหรอก  ถ้าครูซองมินไม่ใส่อะไรเลย  ระวังจะโดนผมลวนลามกลางดึกนะ”

          คุณครูตัวเล็กยู่ปากพร้อมส่งเสียงครางหงุงหงิง

          “ผมช่วยนะ”  ผมช้อนหลังเขาขึ้นมาช้าๆ  และสวมชุดคลุมอาบน้ำให้เขา  ทุลักทุเลไปบ้าง  แต่สุดท้ายก็สำเร็จ  ผมโน้มใบหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากเขาเป็นของขวัญแถมท้าย  “ฝันดีนะครับ  คุณครูซองมินของผม”

          ผมทอดกายนอนข้างๆครูซองมิน  ผมนอนฝั่งนอก  ครูนอนฝั่งใน  เจ้าของเตียงเบียดกายเข้ามาซุกอกผม

          ประโยคสุดท้ายที่ครูซองมินพูดกับผม  ก่อนจะผล็อยหลับไป  คือ...

          “นอนไม่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้  ระวังโดนครูลวนลามกลางดึกนะ”

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
กลับไปอ่านต่อในเด็กดี  >>  ดินสอสี ตอนที่ 30

Comment

Comment:

Tweet