Aftertaste: Chapter 17 (NC part)

posted on 05 Jan 2013 08:11 by teashop-inglenook in NC-mix

 

 

 

 

 

............“ย...อย่า...” จู่ๆเสียงของซองมินก็ขาดห้วง เมื่อกลีบปากอุ่นของคยูฮยอนไล่พรมจูบไปตามลาดไหล่เนียน ไล่เรื่อยลงมาตามแนวกระดูกสันหลัง มือข้างหนึ่งเลิกผ้าห่มออกไปให้พ้นร่างเล็ก แผ่นหลังเปลือยอวดอ้าท้าแสงจันทร์ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ยิ่งเห็นยิ่งยั้งตัวเองไว้ไม่ไหว ยิ่งได้สัมผัสจิตใจก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิง ปลายนิ้วซุกซนไล้แผ่วเบาไปตามเนื้อนุ่ม ริ้วลมหายใจร้อนที่หยาดลงบนผิวกายทำเอาคนโดนรุกรานเสียววูบไปทั้งตัว แม้จะเมื่อยล้าเพียงใด แต่ประสาทสัมผัสของซองมินก็ยังคงไวต่อทุกสัมผัสจากคยูฮยอน

            “พี่ซองมิน...” ริมฝีปากที่พรมจูบไปทั่วแผ่นหลังเล็กไล่กลับขึ้นมาหาใบหูของซองมิน งับเบาๆเหมือนลูกหมาที่กำลังเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของ “พี่สวยจังเลย...” ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระปรกใบหน้าหวาน ประทับจูบลงแผ่วเบาบนแก้มนิ่ม

............ให้คลอเคลียเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเบื่อ

            การโลมเล้าดำเนินไปอย่างเชื่องช้า มือหนาจับเนินบ่าของหนุ่มรุ่นพี่ไว้ พร้อมพยายามพลิกร่างนั้นให้กลับมานอนหงายอีกครั้ง ซองมินยอมพลิกกายขึ้นมาอย่างว่าง่าย เพราะเขาเองก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรจะต่อต้านคยูฮยอนอีกแล้ว

            “ผมทนไม่ไหวแล้ว” ร่างเล็กที่โดนพลิกกลับมานอนหงายช่างเย้ายวนเหลือเกิน แสงจันทร์สีขาวนวลยิ่งขับให้ผิวขาวดุจน้ำนมนั้นผุดผ่อง บนแผ่นอกเล็ก คยูฮยอนมองเห็นตราประทับสีแดงเรื่อที่เขาเป็นคนทำไว้ ใบหน้าคมโน้มลงไปเพื่อประทับซ้ำอีกครั้ง

            ซองมินเริ่มดิ้นเร่า จะให้ดิ้นแรงกว่านี้เขาก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรแล้ว ได้แต่ปล่อยให้หนุ่มรุ่นน้องบดคลึงริมฝีปากลงบนเรือนร่างของตัวเอง ขบเม้มเสียจนรอยแดงจางกลายเป็นรอยแดงเข้ม สองแขนแกร่งตวัดพันไว้รอบเอวบาง พลางช้อนร่างซองมินขึ้นมาจากฟูกที่นอนเล็กน้อย พอให้ร่างนั้นแอ่นรับสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นของเขาได้

            เสียงครางหวานดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากเงียบหายไปเกือบครึ่งชั่วโมง

            ริ้วเมฆที่บดบังแสงจันทร์ถูกลมบนฟ้าพัดให้ลอยผ่านไป ยิ่งแสงสีขาวนวลนั้นแผดจ้ามากเท่าไหร่ ร่องรอยจากบทรักรอบก่อนหน้าก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น

            คยูฮยอนหวงคนตรงหน้ามากขึ้นทุกวันๆ เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองจะโกรธแค่ไหนหากมีชายหรือหญิงอื่นมาแตะต้องซองมิน เขาไม่อยากแบ่งรอยยิ้มหวานนี้ให้ใคร ไม่อยากให้มือรอยนิ้วมืออื่นบนผิวกายของหนุ่มรุ่นพี่ อยากให้ทั่วเรือนร่างนี้มีรอยนิ้วมือของคยูฮยอนเพียงคนเดียว

            สัมผัสจากมือหนาที่โลมไล้ไปทั่วร่างทำให้ความต้องการตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง ซองมินมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อีกฝ่ายฝังกายเข้ามาจนมิด ใบหน้าหวานผันหนีจนซีกแก้มแนบไปกับหมอน ริมฝีปากอิ่มเผยอออกปลดปล่อยเสียงคราง สองมือยกขึ้นฝังคมเล็บลงบนแผ่นหลังของร่างสูงโดยไม่รู้ตัว ทุกท่วงท่า ทุกสีหน้าเป็นไปตามสัญชาตญาณ

            คยูฮยอนครางต่ำในลำคอ ทางรักอันร้อนรุ่มกำลังกลืนกินความต้องการของเขา ผนังนุ่มตอดรัดความเป็นชายเอาไว้จนแน่น สมองของคยูฮยอนกลายเป็นสีขาวโพลนอีกครั้ง

............เกลียวคลื่นยักษ์ถาโถมใส่ร่างเขา และพัดเขาออกสู่กลางมหาสมุทร คยูฮยอนปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงใต้ผืนน้ำ ดื่มด่ำอยู่ในห้วงอารมณ์อันเชี่ยวกราดที่ไม่มีใครเข้าใจเขากำลังสำลักความสุขจนแทบจะหายใจไม่ออก

............ร่างเล็กครางเป็นจังหวะสอดรับแรงโยกไหวที่คยูฮยอนเป็นผู้ขับเคลื่อน ตาคู่คมจับจ้องใบหน้าหวานเปื้อนเหงื่อทุกวินาที เขาไม่กล้าหลับตาลง ไม่อยากพลาดความงามตรงหน้าไปแม้เพียงวินาทีเดียว ท่ามกลางเสียงครางหวานและเสียงลมหายใจกระชั้นถี่ คยูฮยอนได้ยินเสียงสปริงใต้ฟูกที่นอนครางเอี๊ยดอ๊าด คลอไปพร้อมกับเสียงกายกระทบกันของสองร่างบนเตียง

............คมเล็บของซองมินทั้งข่วนทั้งฝังลงบนเนินบ่าของคยูฮยอน แอ่นสะโพกขึ้นรับจังหวะจากร่างสูงอย่างเผลอไผล

............คยูฮยอนสอดแขนเข้าใต้เข่าทั้งสองของร่างตรงหน้า กระชับแน่น ก่อนจะออกแรงเบาๆให้สองขาเรียวแยกห่างจากกันอีก จากนั้นจึงส่งแรงเฮือกสุดท้ายใส่ร่างตรงหน้าจนถี่ยิบ คนโดนรุกรานครางสุดเสียง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นจนสุด เปลือกตาปิดสนิท ใบหน้าแดงก่ำอาบเหงื่อต่างน้ำ ไม่ต่างอะไรจากคนด้านบน

............คลื่นน้ำโถมแรงขึ้น กลืนกินทั้งสองร่างเข้าสู่วังน้ำวนที่ค่อยๆสูบกลืนลมหายใจของทั้งคู่ไป แผ่นอกบางไหวกระเพื่อมแรงจนแทบจะขาดใจไปกับแรงรักของคนบนร่าง

............วินาทีสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะจบลง ทางรักอ่อนนุ่มก็บีบรัดความต้องการของร่างสูงไว้สุดแรง คนตัวเล็กกรีดร้องสุดเสียง สะโพกบางกระตุกวูบพร้อมปลดปล่อยทุกหยาดอารมณ์ออกมา

............ไม่นานหลังจากนั้น ความร้อนแบบเดียวก็แล่นวาบเข้าไปในตัวซองมิน คนด้านบนกระตุกกายก่อนจะไปถึงฝั่งฝัน ทันทีที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง คยูฮยอนก็ล้มฟุบลงบนร่างเล็ก

............เสียงหอบหายใจคลอเป็นจังหวะเดียวกัน ปลายจมูกโด่งซบลงบนบ่าเล็ก หยาดรดลมหายใจร้อนลงบนผิวชื้นเหงื่อ ซองมินตวัดสองแขนขึ้นโอบบ่ากว้างอย่างอ่อนแรง พลางสอดนิ้วเข้าในเรือนผมของคยูฮยอนที่ฉ่ำเหงื่อไม่น้อยไปกว่ากันเลย

............ต่างฝ่ายต่างนอนฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน เนิ่นนานเท่าไหร่คยูฮยอนไม่รู้ เขารู้เพียงว่าตอนนี้เขาต้องการอีซองมินเพียงคนเดียว คลื่นความสุขซัดกระหน่ำเข้ามาในใจจนตั้งรับแทบไม่ทัน คยูฮยอนไม่อยากให้คลื่นนั้นถอยร่นกลับไป ยังอยากให้ความสุขนั้นคงค้างอยู่ตลอดไป

............ค่ำคืนอันยาวนานยังคงดำเนินไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า คนสองคนยังคงร้องเรียกชื่อกันและกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ได้สัมผัสความสุขสมอีกกี่ครั้งก็ไม่เคยพอ

 

 

 

 

 

[ อ่านต่อ : Aftertaste, 17 ]

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet