Aftertaste, NC in chapter 49

posted on 26 Aug 2012 23:10 by teashop-inglenook in NC-mix
จาก Aftertaste ตอนที่ 49
.
.
.
.
.

ก่อนที่รยออุคจะได้ค้นหาว่า ความรู้สึก นั้น มันคือความรู้สึกอะไร สติของเขาก็ถูกสูบกลืนไปอีกครั้ง เมื่อร่างด้านบนโน้มกายลงมา ครอบครองริมฝีปากของเขาไว้ ไม่มีทางหลีกหนีไปไหนได้อีก 

มืออันซุกซนยึดชายเสื้อเด็กหนุ่มเอาไว้ และเลิกขึ้นจนเกือบถึงแนวอก ร่างเล็กดิ้นพล่านเมื่อฝ่ามืออุ่นสัมผัสผิวเนื้อของตน สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ความร้อนถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปาก มันแล่นลงไปในคอ แล่นลงไปถึงอก ไหลเรื่อยสู่หน้าท้อง และลงต่ำไปเรื่อยๆ 

“ค... คุณ...” เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ รยออุครีบบิดหน้าหนี แต่หารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้น ยิ่งเป็นการเปิดทางให้อีกฝ่ายรุกรานเขาง่ายขึ้น ริมฝีปากของร่างด้านบนพรมจูบซอกคออุ่น ทั้งขบเม้ม ทั้งลากปลายลิ้นไปทั่ว ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ร่างเล็กต้องเกร็งปลายเท้า 

รยออุคไม่กล้าลืมตา เขาไม่อยากเห็นสภาพตัวเองตอนนี้เลย มันจะน่าอายขนาดไหน หากรยออุคลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นร่างกายตัวเองกำลังโดนอีกฝ่ายทิ้งสัมผัสไปทั่ว 

เนิ่นนานหลายนาทีที่รยออุคนอนไร้ทางหนี มารู้ตัวอีกที มือใหญ่ก็คว้าขอบกางเกงของเขาไว้ และดึงมันลงไปจนหลุดออกจากร่างที่ปลายเท้า 

“เดี๋ยวสิ... คุณ...” กำลังจะยันตัวขึ้นห้ามอีกฝ่าย แต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อเยซองขยับกายกลับขึ้นมา สองมือฉุดเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้นนั่งบนตักตน จากนั้นก็จัดการกำจัดเสื้อออกจากร่างเล็ก

ถึงสติจะเริ่มพร่าเลือน แต่รยออุคก็รู้ตัวทุกวินาทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

บางทีสิ่งที่น่ากลัวอาจไม่ใช่เยซอง แต่เป็นตัวเขาเอง... รยออุคเริ่มกลัวตัวเอง เขากลัวที่ตัวเองไม่คิดผลักไสอีกฝ่ายออกไป แต่กลับปล่อยให้ผู้ชายตรงหน้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดร่าง

ภาพความกลัวในอดีตแล่นปราดเข้ามาในสมอง สัมผัสหยาบกร้านที่เคยได้รับยังคงฝังลึกอยู่ในใจ รยออุคต้องทำอะไรสักอย่าง เขาต้องไม่ปล่อยให้ร่างกายนี้ตกเป็นของใคร

แต่ทันทีที่มือใหญ่โลมไล้ไปตามเอวคอด ภาพในอดีตที่คอยจุดความกลัวขึ้นในใจก็หายวับไป นี่คือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่อดีตไม่ตามหลอกหลอนเขา

แผ่นหลังบางสัมผัสเบาะโซฟาอีกครั้ง รยออุคได้ยินเสียงเยซองสั่งเขาว่า “รยออุค ลืมตา” แต่รยออุคไม่ทำตามคำสั่งนั้น เรื่องอะไรเขาจะทำ จะลืมตาให้อายหนักกว่าเดิมทำไม

ปลายเท้าเล็กเกร็งสุดแรงเมื่อริมฝีปากโดนรุกรานอีกครั้ง พร้อมกันกับที่สิ่งแปลกปลอมฝังเข้ามาในร่าง

แม้จะต้องการขนาดไหน แม้แอลกอฮอลล์จะไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดมากเพียงใด เยซองก็ไม่เคยลืมว่าเด็กหนุ่มตัวเล็กไม่ประสีประสาอะไรกับเรื่องแบบนี้เลย นิ้วที่หนึ่งชำแรกเข้าไปในทางอ่อนนุ่ม ริมฝีปากกระซิบข้างหูรยออุคว่า “อย่าเกร็ง...” จากนั้นก็ส่งนิ้วที่สอง นิ้วที่สามตามเข้ามา

แผ่นอกบางไหวกระเพื่อมพร้อมจังหวะลมหายใจหนักหน่วง รยออุคแทบขาดใจอยู่ตรงนั้น เมื่อนิ้วทั้งสามหายไป แทนที่ด้วย บางสิ่ง ที่ทำให้รยออุคต้องเผลอปล่อยน้ำตาหยดแรกออกมา

ความเจ็บปวดบังคับให้แขนเรียวต้องตวัดขึ้นกอดชายหนุ่มตรงหน้า คมเล็บลากครูดไปตามเนินไหล่ของเยซอง ริมฝีปากล่างถูกขบจนเลือดไหลซึม เยซองสอดแขนข้างหนึ่งเข้าใต้แผ่นหลังเล็ก ช้อนขึ้นมาเล็กน้อยให้ร่างกายทั้งคู่ยิ่งแนบชิดกัน

เสียงแหบพร่ากระซิบชิดหู

“ที่กำลังทำอยู่นี้ พี่ไม่ได้ทำเพียงเพราะอยากได้ร่างกายของนาย แต่พี่ทำเพราะพี่รักนาย พี่พูดว่ารักบ่อยแล้ว ขอแสดงออกด้วยวิธีอื่นบ้างนะ”

น้ำอุ่นทะลักล้นจากหางตาหยดแล้วหยดเล่า รยออุครู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะแหลกสลาย เหมือนกายเนื้อของเขากำลังจะโดนฉีกออกเป็นชิ้นๆ

“เจ็บใช่ไหม” ชายหนุ่มถามพร้อมกดริมฝีปากลงบนขมับชื้นเหงื่อ “อย่าเกร็ง เชื่อใจพี่นะ” มือหนาไล้ฝ่ามือไปตามโคนขาอ่อนที่สั่นระริก เพียงแค่โดนสัมผัส ความผวาซ่านก็ทำให้รยออุคยิ่งต้องจิกคมเล็บลงไปในเนื้ออีกฝ่าย

ชายหนุ่มมอบความเป็นชายให้ร่างในอ้อมแขน ฝ่ามือที่คอยเล้าโลมผิวเนื้อคนตัวเล็กทำให้รยออุคผ่อนคลาย เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัว แต่เยซองรู้ดีทุกอย่าง ร่างเล็กครางเสียงหลงเมื่อจังหวะหนักหน่วงถูกถ่ายทอดให้

จนถึงตอนนี้ รยออุคก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าสิ่งที่รยออุคเคยรังเกียจมาตลอดกำลังเกิดขึ้นกับตัวเขา และรยออุคก็ไม่อยากจะเชื่อว่า ตัวเองจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นง่ายๆแบบนี้

ถามว่าเจ็บไหม... แน่นอนรยออุคเจ็บ เจ็บมากเสียด้วย

แต่ถ้าถามว่าทำไมถึงยอม... รยออุคเหมือนจะรู้คำตอบ แต่เขาก็ไม่กล้าสรุปมันออกมา เขากลัวว่าตัวเองจะรับคำตอบในใจตัวเองไม่ได้

คมเล็บที่กดลงบนเนินไหล่อีกฝ่ายยิ่งฝังลึก รยออุคไม่รู้สึกถึงสิ่งใดนอกจากความร้อน

“รยออุค ลืมตา” คำสั่งประโยคเดิมดังอยู่ข้างหู รยออุคส่ายหน้า แต่เยซองก็ไม่ยอมลดละ “ลืมตา มองสิ มองพี่” มืออุ่นประกบแก้มชุ่มเหงื่อเอาไว้ ในที่สุด เด็กหนุ่มตัวเล็กก็ยอมลืมตาขึ้นมา

ภาพแรกที่รยออุคเห็น คือภาพหยดเหงื่อใสเกาะที่อยู่ตรงปลายจมูกของร่างด้านบน ริ้วผมสีดำของเยซองเปียกชื้น ตาคู่เรียวจับจ้องทุกปฏิกิริยาของรยออุค เยซองโน้มใบหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ พร้อมบอกรักรยออุคด้วยประโยคเดิมๆ “พี่ไม่รู้จะพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว รยออุค... ก็พี่รักรยออุคนี่ จะให้พูดอะไรอีก” เยซองย้ำคำว่า รัก บ่อยเสียจนรยออุคเริ่มสงสัย ตัวเขามีดีอะไรขนาดนั้น ให้อีกคนมารักได้มากขนาดนี้

ก่อนที่รยออุคจะได้คิดหาคำตอบ สมองของเขาก็เริ่มกลายเป็นสีขาวโพลน เมื่อจู่ๆจังหวะจากคนบนร่างก็หนักหน่วงมากขึ้น รยออุคไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกนอกจากเสียงเบาะโซฟา และเสียงครางน่าอายที่หลุดออกจากริมฝีปากตัวเอง ความร้อนแรงที่ย้ำถี่เข้ามาทำให้เด็กหนุ่มตัวเล็กเจ็บไปหมด แต่ในความเจ็บปวด เขารู้สึกเหมือนร่างตัวเองกำลังถูกคลื่นซัดออกไปกลางทะเล ลำตัวลอยล่องไปตามระลอกความสุขที่กำลังโถมเข้ามาเป็นครั้งแรกของชีวิต

เกลียวคลื่นโถมใส่เขาแรงขึ้นเรื่อยๆ รยออุคไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะลอยไปทางไหน ไม่รู้ว่าชายฝั่งที่ใกล้ที่สุดอยู่ทิศใด ท่ามกลางแระแสความผวาซ่าน ลิ้นร้อนก็รุกล้ำเข้ามาในโพรงปากของเขาอีกครั้ง สูบกลืนเสียงครางออกไปจนหมด คงเหลือเพียงเสียงอู้อี้น่าอึดอัด

เมื่อทั้งคู่ผละริมฝีปากจากกัน ชื่อของเยซองก็หลุดจากปากรยออุคซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนเปล่งเสียงอาจไม่รู้ตัว แต่คนฟังกำลังจดจำน้ำเสียงของรยออุคทุกคำทุกพยางค์

“เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดเลยได้ไหมรยออุค...” ในขณะที่ห้วงอารมณ์กำลังไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงแหบพร่าก็พูดประโยคนั้นข้างๆหูเด็กหนุ่มตัวเล็ก เยซองกดริมฝีปากลงบนใบหูอีกฝ่ายเบาๆ กลีบเนื้อนุ่มตอดรัดเขาสุดแรง ชายหนุ่มหลับตานิ่ง การได้กอดและได้ รัก รยออุคตัวจริงมันช่างแตกต่างจากการจินตนาการทุกอย่างด้วยตัวเอง

ชายหนุ่มย้ำความเป็นชายด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย และทุกอย่างก็ดำเนินมาถึงจุดจบ กระแสความร้อนแล่นวูบออกจากท้องน้อย เข้าไปในความนุ่มนวลที่รองรับห้วงอารมณ์ของเขาไว้ ร่างเล็กเองก็กระตุกกายสุดแรง วินาทีที่เยซองพาเขาไปถึงฝั่งฝัน น้ำนมอุ่นเปรอะเต็มหน้าท้อง

ความบริสุทธิ์ที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้อง ในที่สุดเขาก็เสียมันให้กับคนที่พยายามวิ่งหนีเสมอมา

 

Comment

Comment:

Tweet