The White Song, NC in chapter 39

posted on 15 Aug 2012 06:49 by teashop-inglenook in NC-mix

 จาก The White Song ตอนที่ 39

 

 

 

..........เสื้อผ้าสีละมุนตาหลุดออกจากร่างตรงหน้าทีละชิ้น ทั้งเนคไทสีขาว กางเกงขายาวสีเทา และเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อน เสียงเนื้อผ้าเสียดสีผิวกายของพี่ซองมินทำให้ผมใจเต้นรัว เลือดหนุ่มฉีดพล่านทั่วร่าง ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว

..........“สวย... สวยมาก...”

..........ภาพตรงหน้ายังคงงดงามเหมือนเดิม ผมไล่สายตามองเรือนร่างที่ไร้อาภรณ์ห่มคลุมของพี่ซองมิน เขาไม่เปลี่ยนไปเลย ผมทาบฝ่ามือลงบนเอวของเขา ลากไล้ปลายนิ้วลงตามส่วนโค้งเว้าอย่างหลงใหล ชื่นชมและจดจำทุกรายละเอียดที่เป็นพี่ซองมิน

..........คลาริเนตสีเงินส่องวาวอยู่บนแอ่งชีพจรของพี่ซองมิน เหยือกน้ำชาสีเงินของผมก็กำลังสะท้อนแสงจางๆจากนอกหน้าต่างเช่นกัน

..........ตัวเลข 203 + 101 = 1 ยังคงไม่เลือนหาย เรากำลังจะทำสมการนั้นให้เป็นจริงอีกครั้ง

..........ผมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความร้อนวิ่งวนไปทั่วร่าง ผมโน้มใบหน้าลงไป ทิ้งร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้บนผิวขาวนวลของพี่ซองมิน ตั้งแต่ปลายคาง กกหู แอ่งชีพจร แผ่นอก และหน้าท้อง เนื้อนุ่มสั่นระริกเมื่อผมกดริมฝีปากลงไป นานแล้วที่ผมไม่ได้สัมผัสใครแบบนี้ อันที่จริงมันก็นานพอๆกับเวลาผมกับพี่ซองมินไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะแหล่ะ

..........อาจจะฟังดูหัวโบราณ แต่ผมอยากสารภาพตามตรงว่า นอกจากพี่ซองมินแล้ว ผมก็ไม่เคยมีอะไรกับใครอีกเลย ตอนคบกับแทยอน อย่างมากที่สุดผมก็แค่จูบ ไม่มีการเกินเลยมากไปกว่านั้น

..........ผมเผลอคำรามต่ำในคอวินาทีที่เรารวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง กลีบเนื้ออ่อนนุ่มกำลังตอดรัดผมสุดแรง ผมโน้มใบหน้าลงจูบเขา และกระซิบชิดริมฝีปาก “อย่าเกร็งนะครับ”

..........ทางรักของเขาคับแน่น ไม่ต่างอะไรกับคืนอันเป็นครั้งแรกของเรา ราวกับว่าตลอดเวลาที่ผมไม่อยู่ ร่างกายของพี่ซองมินไม่ได้ผ่านมือใครเลย

..........สองขาตวัดกอดเอวผมแน่น สองมือยึดเนินไหล่ผมไว้ นิ้วทั้งสิบจิกปลายเล็บลงบนเนื้อของผม ผมรู้ว่าพรุ่งนี้เช้ามันคงทิ้งรอยแดงไว้แน่ๆ ผมขยับกายเข้าไป ร่างตรงหน้ากระตุกวูบพร้อมปล่อยเสียงครางระลอกแรกออกมา ใบหน้าหวานเชิดขึ้นจนสุด ริมฝีปากเริ่มร้องเรียกชื่อผม

..........เสียงไซเรนและเสียงหวอของรถพยาบาลเงียบไปแล้ว หรือความจริงผมอาจจะคิดไปเองว่ามันเงียบ เพราะผมมัวสนใจแต่ความงามที่นอนบิดเร้าอยู่ตรงหน้า

..........เผลอแป๊บเดียว ร่างกายของเราทั้งคู่ก็ชุ่มเหงื่อ ผมได้ยินเสียงสปริงใต้ฟูกที่นอนร้องครวญครางคลอไปพร้อมกับเสียงครางไม่ได้ศัพท์ของพี่ชายตัวเล็ก

..........ผมเร่งจังหวะ ประสาทสัมผัสทั้งร่างตื่นตัว คมเล็บของพี่ซองมินลากครูดไปตามแผ่นหลังของผม ยิ่งผมเร่งจังหวะ คมเล็บของเขาก็ยิ่งเกรี้ยวกราด ผมเริ่มแสบที่หลัง ผมว่าผมคงได้แผลแล้ว

..........“ร้อน...มากเลย...พี่ซองมิน...”

..........ทางรักร้อนฉ่าทำให้ผมแทบเสียสติ มันทั้งร้อน ทั้งอ่อนนุ่ม และมันทำให้ผมเผลอกระแทกกายเข้าไปสุดแรง

..........ใบหน้าหวานสะบัดไปมา หน้าผากมนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อใส ริ้วผมสีดำขลับแนบติดซีกแก้ม ริมฝีปากปลดปล่อยความสุขสมออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

..........ผมสอดแขนเข้าใต้เข่าทั้งสองข้างของพี่ซองมิน และดันเรียวขาทั้งสองให้แยกจากกัน ผมไม่เหลือความอดทนใดๆอีกต่อไปแล้ว ผมรัวจังหวะเข้าไปในทางรักสีหวาน แรงตอดรัดทำให้สติผมหลุดลอย เราต่างครางชื่อกันและกัน

..........ผมลากฝ่ามือลงมาตามเรียวขาขาว จากใต้เข่าลงไปสู่สะโพกกลมมน ความอ่อนนุ่มที่ฝ่ามือสัมผัสได้ทำให้เลือดหนุ่มพุ่งพล่าน พี่ซองมินคลายมือขวาออกจากเนินไหล่ของผม และเปลี่ยนไปดึงทึ้งผ้าปูที่นอนแทน

          เสียงครางของเขาคลอไปพร้อมกับเสียงกายเรากระทบกัน

..........“พี่ซองมิน...กอดผมไว้นะ...” ผมพูดพลางรวบรวมสติเสี้ยวสุดท้ายช้อนหลังพี่ซองมินขึ้นเล็กน้อย เขาคล้องแขนไว้รอบคอผมโดยอัตโนมัติ ผมหยอดเสียงกระซิบรดใบหูของเขา ความเป็นชายยังคงย้ำถี่เข้าไปในในตัวพี่ซองมิน “ผม...รักพี่...กอดผมแน่นๆนะ”

..........สิ้นคำพูดนั้น ผมก็ขับเคลื่อนบทรักด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย สะโพกของเขาแทบจะจมหายลงไปในฟูกที่นอน ผมย้ำกายที่จุดอ่อนไหวในตัวพี่ซองมิน

..........“คยู...ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว...”

..........เราตระกองกอดกัน เสียงครางหวานร้องเรียกผมไม่หยุด

..........ในที่สุดคนในอ้อมกอดผมก็ไปถึงฝั่งฝัน ห้วงความสุขระเบิดตัวเองออกมา สัมผัสร้อนพวยพุ่งเปรอะหน้าท้องของเราทั้งคู่

..........ผมยังคงขยับกายอยู่ ภาพในหัวผมกลายเป็นสีขาวโพลน รู้สึกเหมือนมีแอ่งน้ำวนอยู่ตรงท้องน้อย ผมย้ำกายจนถี่ยิบ และทุกอย่างก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด ผมรู้สึกเหมือนทั้งร่างกระตุกวูบวินาทีที่ผมไปถึงฝั่งฝัน ความร้อนและความผวาซ่านแล่นออกจากกลางกายเข้าไปในตัวพี่ซองมิน

..........พี่ซองมินกอดผมสุดแรง

..........ห้วงอารมณ์ที่ถูกปลดปล่อยออกไป สูบกลืนเอาเรี่ยวแรงของเราไปด้วย ผมฟุบกายลงบนตัวพี่ซองมิน แขนและขายังคงกอดก่ายกันไม่ยอมปล่อย ร่างกายยังคงเชื่อมเป็นหนึ่ง ไม่มีใครคิดขยับตัว

..........ผมหอบหายใจอยู่ตรงซอกคอของเขา พี่ซองมินเองก็หายใจอยู่ใกล้ใบหูของผม เราฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet